Testu landuak idazteko, perpaus bakunak lotu eta elkarren barruan sartu behar ditugu. Ikasgai honetan hiru baliabide aztertuko ditugu: nominalizazioa (aditza izen bihurtzea), kausatiboa (norbaitek beste bati zerbait eginaraztea) eta pasiboa (ekintzaren egilea ezkutatzea edo bigarren mailan uztea). Hirurak dira ohikoak testu akademikoetan, kazetaritzan eta azterketetan. Ondo menderatzen badituzu, zure idazlanak aberatsagoak, zehatzagoak eta naturalagoak izango dira, eta gaztelaniatik itzultzean kalkoak saihestuko dituzu.
Aditzari -tzea edo -tea atzizkia gehituta, aditz-izena lortzen dugu, eta izen bat bezala deklinatzen da. Horrela, perpaus oso bat beste perpaus baten osagai bihurtzen da:
Testu akademikoetan nominalizazioa oso erabilgarria da ideiak laburtu eta modu formalean aurkezteko: Lan honen helburua hiriko hondakinen kudeaketa aztertzea da. Ura aurreztea guztion ardura da. Hala ere, gehiegi erabiltzeak testua astuntzen du; orekatu nominalizazioak eta aditz jokatuak.
Beste perpaus-mota bat osagarri jokatuak dira, aditz jokatuari -(e)la edo -(e)n gehituta: Badakit etorriko dela. (baiezpena) / Ez dakit etorriko den. (zalantza edo zeharkako galdera).
Kausatiboak adierazten du norbaitek (eragileak) beste norbaiti ekintza bat eginarazten diola. Aditzari -arazi gehitzen zaio (errepikatu → errepikarazi, erori → erorarazi), eta argumentuak aldatu egiten dira:
Kausatiboa eragin aditzarekin ere adieraz daiteke: Pailazoak haurrei barre eragin die.
Kausatiboa denbora eta modu guztietan joka daiteke, beste edozein aditz bezala: Entrenatzaileak jokalariei korrika eginarazten die (ohitura), bihar berriro korrika eginaraziko die (geroa). Kontuan izan laguntzailea beti aldatzen dela: argumentu berri bat (eragilea) gehitu dugunez, NOR saila NOR-NORK bihurtzen da, eta NOR-NORK saila NOR-NORI-NORK.
Euskarak ez du gaztelaniaren «ser + participio» bezalako pasibo berezirik. Egilea ezkutatu edo bigarren mailan utzi nahi denean, beste baliabide hauek erabiltzen dira. Testu-motaren arabera aukeratu behar da: albisteetan eta testu zientifikoetan egitura inpertsonala oso ohikoa da, egilea ez delako garrantzitsua edo ezezaguna delako; kontakizunetan, berriz, aktiboa nagusitzen da.
1. adibidea. Lotu bi perpausak nominalizazioaren bidez: «Goiz jaikitzen naiz. Hori zaila egiten zait.»
Ebazpena: lehen perpausa aditz-izen bihurtu eta subjektu gisa jarri: Goiz jaikitzea zaila egiten zait.
2. adibidea. Bihurtu kausatibo: «Umeek barazkiak jan dituzte» (eragilea: amak).
Ebazpena: oinarria iragankorra da; beraz, egilea NORI bihurtzen da (umeei), eragilea NORK (amak) eta NOR berdina da (barazkiak). Laguntzailea: NOR-NORI-NORK, NOR plurala eta NORI plurala → Amak umeei barazkiak janarazi dizkie.
3. adibidea. Itzuli euskara naturalera: «El puente fue construido en 1890».
Ebazpena: egilea ez da aipatzen; egitura inpertsonala erabiliko dugu: Zubia 1890ean eraiki zen.
4. adibidea. Bihurtu perpaus bakarrera osagarri jokatu baten bidez: «Bihar azterketa dago. Irakasleak esan digu.»
Ebazpena: Irakasleak esan digu bihar azterketa dagoela. (-(e)la, informazioa baieztatzen delako).
5. adibidea. Identifikatu baliabideak: «Ikastolak ikasleei ingurumenari buruzko txostenak idatzarazi dizkie, eta txosten horiek liburutegian erakutsi dira.»
Ebazpena: idatzarazi dizkie kausatiboa da (eragilea: ikastolak; egilea: ikasleei; NOR: txostenak, plurala); erakutsi dira egitura inpertsonala da, ez baita esaten nork erakutsi dituen.
Zein esalditan dago aditz-izen bat (-tzea / -tea)?
Irakasleak ikasleei testua ___ (irakurri, kausatiboa, orainaldi burutua).
Zein esalditan ez da aipatzen nork egin duen ekintza?
Badakit zu bihar ___.
¿Quieres hacer los ejercicios y guardar tu progreso en Euskara 4. DBH?
Crear cuenta gratis